پرسه اي آغاز کرديم در خيال دل به ياد آورد ايام وصال

 از جدايي يک دو سالي مي گذشت

یک دو سال از عمر رفت و بر نگشت

 دل به یاد آورد اول بار را خاطرات اولین دیدار را

آن نظر بازی آن اسرار را  آن دو چشم مست آهو بار را

  همچو رازي مبهم و سر بسته بود

چون من از تکرار او هم خسته بود

 آمد و هم آشيان شد با من او  همنشين و هم زبان شد  با من او

خسته جان بودم که جان شد با من او ناتوان بود و توان شد با من او

 دامنش شد خوابگاه خستگي

اين چنين آغاز شد دلبستگي

 واي از آن شب زنده داري تا سحر واي از آن عمري که با او شد بسر

مست او بودم ز دنيا بي خبر دم به دم اين عشق مي شد بيشتر

 آمد و در خلوتم دمساز شد

گفتگو ها بين ما آغاز شد

 گفتمش گفتمش در عشق پا بر جاست دل گر گشايي چشم دل زيباست دل

گر تو زورق بان شوي درياست دل بي تو شام بي فرداست دل

 دل ز روي عشق تو حيران شده

در پي عشق تو سر گردان شده

 گفت در عشقت وفادارم بدار من تو را بس دوست مي دارم بدان

شوق وصلت را به سر دارم بدان چون تويي مخمور خمارم بدان

 با تو شادي مي شود غم هاي من

با تو زيبا مي شود فرداي من

 گفتمش عشقت به دل افزون شده  دل ز جادوي رخت افسون شده

جزء تو هر ياري مدفون شده عالم از زيبايي ات مجنون شده

 برلبم لب بگذاشت يعني خموش

طعم بوسه برد از سرم عقل و هوش

 در سرم جزء عشق او سودا نبود بهر کس جزء او در اين دل جا نبود

ديده جزء بر روی او بينا نبود همچو عشق من هيچ گل زيبا نبود

 خوبي او شهر ه آفاق بود

در نجابت در نکويي  طاق بود

 روزگار اما با ما وفا نداشت طاقت خوشبختي ما را نداشت

پيش پاي عشق ما سنگي گذاشت بي گمان از مرگ ما پروا نداشت

 آخر اين قصه هجران بود و بس

حسرت و رنج فروان بود و بس

 يار ما را از جدايي غم نبود در غمش مجنون عاشق کم نبود

برسر پيمان خود محکم نبود سهم من  از عشق  جزء ماتم نبود

 با من ديوانه پيمان ساده بست

ساده هم آن عهد و پيمان  را شکست

 بي خبر پيمان ياري را گسست این  خبر ناگاه پشتم را شکست

آن کبوتر آخر از بند رست رفت و با دلداري ديگر عهد بست

 با که گويم  او که هم خون من است

خصم جان و تشنه خون من است

بخت بد بین وصل او قسمت نشد  این گدا مشمول آن رحمت نشد

آن طلا حاصل به این قیمت نشد

عاشقان را خوش دلی تقدیر نیست

با چنین تقدیر بد تدبیر نیست

از غمش با دود  و دم همدم شدم  باده نوش غصه او من شدم

مست و مخمور  و خراب از غم شدم  ذره ذره آب گشتم کم شدم

آخر آتش زد دل دیوانه را 

سوخت بی پروا پر پروانه را

عشق من از من گذشتی خوش گذر  بعد از این حتی تو اسمم را نبر

خاطراتم را تو بیرون کن ز سر دیشب از کف رفت فردا را نگر

آخر این یکبار از من بشنو  پند

بر من و روزگارم دل نبند

عاشقی را دیر فهمیدی چه زودعشق دیرین گسسته تار و پود

گرچه آب رفته باز آید به رود ماهی بیچاره اما مرده بود

بعد از این هم آشیانت هر کس است

باش با او یادت با من است